درد دل من دواش میدانی تو…
سوز دل من سزاش میدانی تو
من غرق گنه پرده عصیان در پیش!
پنهان چه کنم که فاش میدانی تو!
ما دل به غم تو بسته داریم ای دوست…
درد تو به جان خسته داریم ای دوست!

گفتی که به دلشکستگان نزدیکم…
ما نیز دل شکسته داریم ای دوست…
جز وصل تو دل به هر چه بستم توبه!
بی یاد تو هر جا که نشستم توبه!
در حضرت تو توبه شکستم صدبار…
زین توبه که صد بار شکستم توبه!

حظه‌های نمایشی، آواری بر زندگی واقعی اغراق نیست اگر بگوییم شبکه‌های اجتماعی در چند سال گذشته تحت سیطره کامل بلاگرها بوده‌اند و این افراد با به نمایش گذاشتن بخش گزینشی از زندگی یا تشویق برآنچه که خود می‌خواهند، سبک بسیاری از زندگی‌ها را تغییر داده‌اند. به گزارش عصراترک، با اینکه پدیده بلاگری به‌خصوص در ایران از سال‌ها قبل و از اوایل دهه هشتاد و با پیدایش وبلاگ‌ها به وجود آمد؛ اما به‌مرور شکل اولیه و صحیح خودش را از دست داد و ملغمه‌ای از چیزهای مختلف شد؛

شده دلتنگ شوی، فاصله فرسنگ شود یاد شیرین کسی تیشه ی هرسنگ شود شده با بغض ترک خورده سلامی بکنی او جوابی ندهد، ثانیه ها هنگ شود شده شاعر بشوی شعر و غزل تب بکند قافیه، وزن و عَروضش، همگی لنگ شود ؟ یا در اندیشه دیروز به فردا برسی ناگهان دیر و زمان قصه ی دل تنگ شود شده در ساعت محکوم به دیوار اتاق چشم در چشم، گِره، زل بزنی آمدنش زنگ شود ♥ ♥ ♥ تو می دانی حتی اگر کنارم نشسته باشی باز هم دلتنگ تو ام حالا ببین نبودنت با من چه می کند … ♥ ♥ ♥ دلتنگ‌ ها بهتر می‌ دانند

بیا خودمان خوش باشیم … رو در رویمان می گویند،می خندند … و اما امان از نبودنمان … به یک باره زیر و رو می شوند … بیا خودمان دل خوش هم باشیم … تو دُردانه منی … همان که موقع خلقت خدا … برای من نقاشیش کرده بود… بیا از تمام حاشیه ها دل بکنیم … این مردم گاهی به خدا هم ایراد می گیرند … اینجا از خدا هم گلایه دارند … بیا فاصله بگیریم … دور شویم … رابطه ها را به سلامی و خداحافظی ختم کنیم … اینجا بغض و کینه بیداد می کند … فاصله بگیر … بیا خودمان خوب باشیم …

دلم را چون اناری کاش یک شب دانه می کردم به دریا می زدم در باد و آتش خانه می کردم چه می شد آه ای موسای من، من هم شبان بودم تمام روز و شب زلف خدا را شانه می کردم

یک ساعت عشق صد جهان بیش ارزد صد جان به فدای عاشقی باد ای جان

ى جان نكند كه مرگ از ياد برى بياد مرگ بودن اى جان نكند كه مرگ از ياد برى هر دم نفسى كشى از آن با خبرى در هر قدمت گذشته ها مى سپرى يكدم تو شتاب مرگ را كن نظرى نفس المرء خطاء الى اجله (إلخ) نفس كشيدن چون قدمى است بسوى مرگ شتابيدن، پس هر نفسى كه فرو برى و برون آورى قدمى پيش گذارده اى بسوى مرگ و به تدريج خود را به كام مرگ نزديك نموده و چون قدمى كه بسوى مقصد مى نهى و پس از طى مسافتى به آن مى رسى، نيز عمر خويش را بدنبال نهاده و اندر پى مرگ مى روى و هيچ كس

بنال ای نی که من غم دارم امشب نه دلسوز و نه همدم دارم امشب دلم زخم است از دست غم یار هم از غم چشم مرهم دارم امشب همه چیزم زیادی می کند حیف که یار از این میان کم دارم امشب چو عصری آمد از در گفتم ای دل همه عیشی فراهم دارم امشب ندانستم که بوم شام غمگین به بام روز خرّم دارم امشب برفت و کوره ام در سینه افروخت ببین آه دمادم دارم امشب به دل جشن و عروسی وعده کردم ندانستم که ماتم دارم امشب درآمد یار و گفتم دم گرفتیم دمم رفت و همه غم دارم امشب به امّیدی که گل تا

. رفتم،مرا ببخش و مگو او وفا نداشت راهي بجز گريز برايم نمانده بود اين عشق آتشين پر ازدرد بي اميد در وادي گناه وجنونم كشانده بود رفتم،كه داغ بوسه ي پر حسرت تورا با اشكهاي ديده زلب شستشو دهم رفتم كه نا تمام بمانم در اين سرود رفتم كه با نگفته بخود آبرو دهم رفتم مگو،مگو،كه چرا رفت،ننگ بود عشق من ونياز تو وسوزو سازها از پرده ي خموشي وظلمت، چو نورصبح بيرون فتاده بود ويكباره راز ما رفتم، كه گم شوم چو كي قطره اشك گرم در لابه لاي دامن شبرنگ زندگي رفتم، كه در سياهي

هیچ کس هرگز نمی تونه جای تو رو در قلبم بگیره تو تنها کسی هستی که من رو شاد می کنه تو همه اون چیزی هستی که توی زندگیم نیاز دارم و من هنوز منتظر برگشتن ات هستم